FRIEZEN ALS FlANDRIËNS

Op vrijdag 1 juli vertrokken Jan van Zutphen, Freddie van Zutphen, Jelmer Dijkstra, Harke de Vries, Edo Kwant en Henk Postma richting België om te gaan stoempen op de kasseien van de ronde van Vlaanderen (Editie Karel van Wijnendaele). Onderweg tijdens een koffiestop troffen we Marjan en Willy Postma, die op weg waren naar Zuid-Frankrijk.

Door het afzeggen van Geert van Keulen was er een startkaart over en de heer en mevrouw Postma werden overgehaald om mee te gaan. In de loop van de middag kwamen we aan in Deinze (vlak onder Gent), waar onze evenementen man (Ruud Korlevink) een prima onderkomen had geregeld. Er was van alles aanwezig zoals o.a. bar, terras, zwembad, restaurant, sauna, tennisbaan, sportzaal. Wij vielen hier niet echt op, omdat er veel bejaarden en invaliden waren. Er was geregeld dat we spaghetti zouden krijgen. Dit smaakte prima en de hoeveelheid was enorm.

Na het eten in St Martens-Latem (8 km van Deinze) via een mooie en lange winkelstraat (ook niet onbekend bij de heren Ellens, van Loon en Hendriks, en we weten nu wel waarom) de startkaarten gehaald. Nog even tijd voor het terras alwaar de Hoegaarden en sloebers (belgische halve liter) prima smaakten. Hierna een poging gedaan om nog wat te slapen, wat nogal tegenviel door de warmte.

De volgende morgen even na half 6 ontbeten. Dit vroege tijdstip was voor de Belgen geen enkel probleem. Het ontbijt was goed. Willy deelde tijdens het ontbijt mee dat hij niet startte wegens rugproblemen. Dit bleek later een zeer verstandige keus. Willy en Marjan gingen verder naar Zuid-Frankrijk.Hierna richting St Martens-Latem voor de start. Om 7 uur stonden we gereed voor vertrek. (zie foto) .

       
Het bleek dat er 543 deelnemers waren. Dit was enigszins tegenvallend voor de organisatie, maar volgens hun kwam het omdat er de week ervoor en de dag erna een andere versie van de ronde van Vlaanderen werd verreden. Om 7 uur dus vertrokken voor 225 km en 22 hellingen. Het was licht bewolkt en nog niet extreem warm (met de nadruk op "nog niet"). We hadden besloten als groep te rijden en begonnen in een redelijk rustig tempo richting de heuvelzone. De eerste 35 km waren vrijwel vlak met alleen af en toe een klein stukje vals plat. Hierna kregen we de Tiemberg, niet al te moeilijk een paar honderd meter 10%.De hellingen zouden elkaar nu in hoog tempo opvolgen.Negen km verderop de Kluisberg. Deze is 1800 meter met een maximale stijging van 15%.

Een klein stukje afdalen en via een bos de Cote de Trieu beklommen. 1100 meter lang, gemiddeld 8% en maximaal 13%. Na 54 km de eerste controle in Berghem. Iedereen zat er nog goed bij. Wel was het inmiddels bloedheet. De temperatuur zou oplopen tot ver boven de 30 graden. Het zwaarste deel van het parcours zou nu komen. De eerste kasseien en 7 hellingen in 34 km.

De eerste was de oude Kwaremont. Kasseien, 2200 meter en maximaal 11 %. Direct hierna volgde de eerste echte krachtproef. Als je aan komt rijden en je ziet de Patersberg liggen, dan schrik je wel even. Kasseien, steil, lopende coureurs en afzien dat is de Patersberg. Slechts 350 meter lang, maar wel 20%.Gelukkig wisten we allemaal boven te komen.Tijd om te herstellen kreeg je niet want de hellingen kwamen achter elkaar.Hotondeberg, Kruisberg, Taaienberg, Eikenberg (zie foto) en Varentberg.

       
Allemaal hellingen tussen 10 en 18% en enkelen bezaaid met kasseien. Het rijden over de kasseien viel de meeste erg mee. Na 94 km was er weer een controle.Hier begonnen de eersten al plannen te maken om in plaats van 225 km de kortere tocht van 150 km te doen.De warmte was enorm en begon zijn tol te eisen. Degenen die vorig jaar mee waren naar de Henninger Turm kunnen zich hier iets bij voorstellen. Tot aan de afsplitsing van de 150 km (na 118 km) moesten er nog 3 hellingen worden beklommen, de Leberg van 14%, de Molenberg slechts 700 meter, maar wel kasseien en 17%. Hierna volgde de beruchte Paddestraat een lange kasseienstrook van zo'n 2200 meter. Het rijdt natuurlijk niet echt lekker op kasseien, maar het is wel een belevenis.

In de ronde van Vlaanderen zitten niet veel kasseienstroken. Volgens de organisatie ongeveer 5 km. De verhalen over materiaal-pech en mensen die bang zijn voor hun materiaal zijn dan ook sterk overdreven. De laatste helling voor de afsplitsing was de Kortendries, niet al te moeilijk met zo'n 9% als maximum. Harke en ik besloten i.v.m. de hitte om te kiezen voor de 150 km. De rest ging door voor de 225 km. Wij hoefden nog maar twee hellingen te nemen, die niet al te veel voorstelden. Kort en maximaal 10%. Boven op de laatste helling, de Dikkelvenne rots, kreeg Harke een lekke band. Naar later bleek de enige van de Postbankers. Hierna over een vlakke route naar de finish. De hitte had weer toegeslagen, daarom waren we blij dat we er waren. Snel een pilsje en daarna terug naar ons overnachtings-adres om te douchen. Nog even gezwommen in het zwembad en toen terug naar de finish. De andere coureurs hadden het niet gemakkelijk en waren dan ook veel later terug dan wij ingeschat hadden. Pas om 20.15 uur kwamen Jelmer en Edo binnen . Het bleek dat Jan kapot zat en dat Freddie bij hem was gebleven. Om 21.50 uur kwamen de gebroeders van Zutphen binnen.

Het was een hele prestatie om de 225 km te rijden, want het bleek dat van de 543 inschrijvers er 75 % onderweg had besloten om over te stappen op de kortere route. Velen waren afgestapt tijdens de lange route en naar schatting waren er nog geen 100 gefinished. Dit maakt de prestatie van Jelmer, Edo, Freddie en Jan alleen maar groter. Hulde voor deze Doorzetters.

De tocht is zonder meer aan te bevelen. Mooie route over binnenwegen en een goede organisatie. Misschien aan te raden om volgend jaar nog een keer te gaan, ook omdat er een kortere route van 150 km is.

Iedereen die nu niet is meegegaan omwille van zijn/haar materiaal maakt zichzelf belachelijk als hij/zij eventueel volgend jaar weer afzegt om dezelfde materia(e)le reden.

Henk.