1 augustus 2008 L'Alex Moos

Het bleek een meer dan uitstekend georganiseerde tocht te zijn op de nationele feestdag van Zwitserland met 1000 deelnemers en erg veel en enthousiast publiek. Wegen bleken voor het grootste deel afgezet te zijn.

Op donderdag aangekomen en direkt de startbenodigdheden ophalen in Sierre voordat we naar Crans Montana doorreden (13km klimmen). Was hier allemaal goed geregeld.
 
Start was even na 9 uur in Sierre en de temperatuur al 25 graden.

De 1e 35km gingen door het Rhonedal met aan het einde een klein lusje en daarna hetzelfde stuk terug. Dit was het minste stuk van de route. Dit stuk werd met het gehele peleton van 1000 man afgelegd. Gevolg harmonica fietsen, steeds weer aanzetten na rotonde's, bruggen,spoorwegovergangen,vluchtheuvels etc. Daar tussen in met 35-40km/uur proberen weer bij te komen.

Na terugkomst is Sierre begon het dan licht te klimmen. Na een 1e klim van een km of 3 de 1e verzorgingspost. Beetje erg druk maar genoeg te krijgen.

Weer door met een steile klim over de steentjes door een dorp.

Hierna begon het echt te klimmen. Als je een paar bochten naar beneden keek zag je een lang lint van voornamelijk rode Alex Moos shirtjes. Mooi gezicht.

Na een afdaling dan een erg lange klim door een prachtig gebied.

Af en toe wat steile stukken maar verder wel te doen.Het enige vreemde was dat er na een paar km klimmen vrijwel geen renner meer te bekennen was. Zo nu en dan 1 of 2. Later bleek dat die andere boefjes allemaal een kortere afstand deden. Boven weer een verzorgingspost en hier was het erg rustig.

Ondanks de inmiddels ruim 30graden ging het nog zeer behoorlijk. Via een prachtige afdaling nog een stukje van een km of 6 terug naar Sierre waar de klim naar Crans Montana begint.

Hier begint ook de tijdswaarneming van in deze cyclo gaat het om de klimtijd van de laatste klim. Mijn maag was inmiddels niet helemaal zoals normaal. Had gezien op cyclingcols dat de klim nooit echt steil zou worden en 13km was.

Helaas kwam dit niet helemaal uit. Het was zeker 17/18km. We werden steeds van de hoofdweg afgeleid. Landschappelijk gezien was dit ook een stuk mooier maar ook erg veel steiler, zeker als er dan ook nog weer een lange afdaling inzit. Na een stuk van ongeveer 15/16% vond mijn maag het wel genoeg: er moest eerst wat uit. Gehoopt dat dat iets verbetering zou brengen maar helaas. Kwam bijna niet meer vooruit. Kracht was volledig weg en moest nog ruim 10km. Hier was weer een post: 10 minuten met een beker water gestaan maar niets binnen kunnen krijgen. Toch maar weer proberen. 1km verder maar even gestopt bij een bushokje om even van die koperen ploert af te zijn. Temperatuur inmiddels 35 graden. Toch ook wel weer humor toen een Zwitser die daar stond water aan te geven in het Frans tegen mij begon te praten. Toen ik zei dat ik geen Frans sprak keek ik naar m'n shirt: Ah Hollande? Ja meneer.Hij keek nog eens naar m'n CTWT shirt: Ah Champion du Hollande?
Gelukkig voor het Nederlandse wielrennen kon ik dit ontkennend beantwoorden

Maar weer verder proberen. Aan de kant iemand die aan de zuurstof was gelegd door een ambulance

Nog een stoppen en nog 1 keer geprobeerd maar 8km onder de top helaas de strijd moeten staken; het ging
echt niet meer. Gewacht op onderstaande auto:


De sfeer was niet echt uitgelaten in de bus want de andere uitvallers beantwoorden mijn goed bedoelde Bon Jour niet

Links en recht nog wat mensen oppikken die de chip gingen inleveren en daarna weer afdaalden dan uiteindelijk met de wagen naar boven. Helaas het is niet anders. De hitte heeft me al vaker genekt en wat kun je hier tegen doen; volgens mij niet veel. Later op de middag toch nog maar even naar de pasta party gegaan.

 
Een volgende beter dan maar en die zou al heel snel komen en wel overmorgen in de Tirol West. Daar zat ik wel wat over in. Verslag hiervan zie de site.